آسمانه

رضا آشفته : جنگ را هیچ انسانی نمی پذیرد مگر بر او گاهی تحمیل شود که به دفاع منجر می شود. برای همین پرداختن به موضع جنگ در قالب نمایش و از آن وسیع تر برگزاری جشنواره در سطوح ملی یا بین المللی، یک امر خطیر به شمار می آید چون هنر یک ابزار قوی برای القای مفاهیم است و از طریق تئاتر راحت تر می توان مفاهیم بنیادین را به تماشاگران القا کرد. اما این القاگری نباید در توجیه بودن جنگ که در رد آن باشد و دفاع را یک مساله آبرومندانه برای هویت بخشی به آدم ها در نظر بگیرد. یک نفر برای داشتن هویت مستقل، گاهی نیاز به دفاع از خود و داشته های ملی و فرهنگی اش دارد. اگر ما بیاموزیم که از خود به درستی و آگاهانه دفاع کنیم هیچگاه دچار حریم شکنی نخواهیم شد. ما نیاز به مقابله داریم در صورتی که دیگران در پی تخریب ما برآیند وگرنه انسان بی جهت به پر و پای دیگری نمی پیچد و این مهم باید در آثاری که تحت عنوان مقاومت کار می شوند، لحاظ شده باشد تا معلوم شود که از یک موضع انسانی و آرمانی به مسائل پرداخت می شود و قرار نیست جنگ طلبی ترویج شود. هویت یک عامل اساسی در ایجاد دفاع است. اگر ما هویت نداشتیم دیگر انگیزه های عمیقی هم برای حیات نخواهیم داشت بنابراین باید بهترین شیوه های دفاع و مقاومت در برابر دست درازی های بیگانه در دل موقعیت های نمایشی بیان شود؛ چنانچه مباحث فلسفی یک راه دفاع شمرده می شود. تئاتر هنر چالش ها و بر انگیختن سوءتفاهمات است. جشنواره های موضوعی با چنین رویکردی حتا در زمان صلح می توانند این آمادگی دفاعی و مقاومت سالم را در بین افراد ترویج دهند تا در روز مبادا دچار از خود بیگانگی نشود و امکان حضور دشمن را در میدان خودی فراهم نکنند. بر همین اساس، این ضرورت احساس می شوند که جشنوره مقاومت داشته باشیم و برای آن که بتوانیم با دیگر ملیت ها در این باره مبادله فکری داشته باشیم؛ بهتر است تا در برگزاری این نوع جشنواره در سطح بین المللی بکوشیم و این گونه دیگران را متوجه صلح طلبی خود کنیم. اگر دیگران بدانند که ما انسان های نفوذ ناپذیری هستیم، هیچگاه جرات حریم شکنی و هجوم بر مرزهای ما را به خود راه نخواهند داد.